۰۹ دی ۱۳۸۸

هلموت اشمیت: برنامه­ اتمی ایران تهدیدآمیز نیست


هولگر دوهمن درباره برنامه اتمی ایران مصاحبه­ ای دارد با هلموت اشمیت صدراعظم سابق آلمان که در روزنامه عصر هامبورگ (Hamburger Abendblatt) به تاریخ ٢٤ آوریل چاپ شده است. متن زیر برگردان این مصاحبه به زبان فارسی است.


- سیاست اتمی ایران تا چه حد برای شما جدی است؟ آیا این سیاست واقعا تهدید تازه­ای را به شمار می­آید؟

- خیر. این سیاست تهدیدی برای صلح نیست.

- و موقعیت امروز چقدر جدی است؟

- هنگامی که در سال ١٩٦٨ توافقنامه «منع گسترش تسلیحات اتمی» امضا شد پنج کشور مسلح به سلاح­های اتمی موجود بود. امروزه هشت کشور دارای این تسلیحات هستند. و نمی­توان از افزایش تعداد آنان پیشگیری کرد، زیرا کارکرد توافقنامه عدم گسترش واقعا همه­شمول نیست.

- گذشته از این، خروج ازاین قرارداد ممکن است.

- بله. این درست است. ایران می­تواند از این قرارداد خارج شود. کره شمالی این کار را کرد. و خارج از «قرارداد عدم گسترش» قوانین بین­المللی­یی که دسترسی به سلاح اتمی را برای کشوری ممنوع کند موجود نیست. این روندی است که اجبارا به این نتیجه منجر می­شود که ما در بیست سال آینده دوازده قدرت اتمی داشته در جهان باشیم.

- پس نتیجتا نمی­بایستی که با آقای احمدی­نژاد راحت­تر برخورد کنیم؟

- احمدی­نژاد با تندروی­های کنترل نشده و افسارگسیخته و با سخنرانی­های مهاجمانه­ اش یقینا خطرناک است. اما این به مسئله اتمی ربط زیادی ندارد. ایرانی­ها از مدت­ها پیش در پی استفاده غیرنظامی از تکنولوژی اتمی بوده­ اند و به عنوان یکی از طرف­های قرارداد «منع گسترش» دارای این حق هستند. برای دستیابی احتمالی به سلاح­های اتمی هنوز به سال­ها وقت نیاز دارند. این مسئله را نباید با شخص رئیس­ جمهور ایران درهم آمیخت.

- اما چگونه باید با ایران رفتار کنیم؟

- همان­طور که شما خودتان اشاره کردید، بایستی که راحت­تر باشیم. بخصوص واشنگتون بایستی کمی کوتاه بیاید.

- تحریم چطور؟ غیر از تحریم اقتصادی گزینه نظامی هم موجود است؟

- گفته می­شود که در آمریکا اشخاصی در فکر گزینه نظامی هستند. من فقط می­توانم اخطار بدهم. آمریکا می­تواند هر جنگی را بخواهد راه بیاندازد و تقریبا در هرجنگی پیروز شود، اما در بهم­ریختگی ­یی که پس از آن ایجاد می­شود، درخواهدماند.

- شبیه عراق؟

- بله این را در عراق و در افغانستان و کشورهایی که مورد حمله نظامی قرارگرفته است می­بینیم.

- برای سیاست­مدارانی که وظیفه تصمیم­ گیری برعهده آنان است، چه توصیه­ ای می­داشتید؟

- تکرار می­کنم: آرامش را حفظ کنیم و به خاطر بیاوریم که قضیه از کجا شروع شد. جهت جلوگیری از مسلح­ شدن کشورهای بیشتر به تسلیحات اتمی، بایستی بنیان­گذاران «توافق­نامه منع گسترش» که علی­ القائده توافق­نامه خوبی بود، خود به آن پایبند می­بودند. اما نه آمریکا و نه روسیه چنین کاری نکردند.

- و امروز برای این کار خیلی دیر شده است؟
- به احتمال زیاد. چون امروز دیگر «غول از شیشه خارج شده است». قدرت­های بزرگ پذیرفتند که اسرائیل و بعدها پاکستان و هند دارای تسلیحات اتمی باشند. اخیرا آمریکایی ها با هندوستان قراردادی مبنی بر استفاده غیرنظامی از تکنولوژی اتمی بستند و به این ترتیب عملا هندوستان را به عنوان یک قدرت اتمی به رسمیت شناختند.

- آیا در موقعیت فعلی راه­ حل دیپلماسی در مورد مسئله ایران کفایت می­کند؟

- من اصلا نمی­دانم بایستی جلوی چه چیزی گرفته شود. از طرفی ایران می­تواند از خود دفاع کند.

- منظور شما از طریق قیمت نفت است؟

- به عنوان مثال، بله. قیمت نفت امروز بالای ٧٠ دلار برای هر بشکه است و ایران یکی از بزرگترین صادرکنندگان نفت خام است.

- آیا غرب هم می­تواند، چنان­چه برخی از متخصصان توصیه می­کنند، از طریق قطع صدور بنزین به ایران از خود دفاع کند؟ ظرفیت بنزین ایران خیلی کمتر از آن است که اقتصاد کشور را فعال نگه­دارد.

- از سال­ ١٩٧٣ می­دانیم که اوپک محدودیتی برای عملکرد خود ندارد. یک چالش جدی با ایران با استفاده از ابزار اقتصادی نشان خواهد داد که ایران در درازمدت اهرم­های قدرتمندی در اختیار دارد.

- پس ما در موقعیت خیلی خوبی نیستیم؟

- ما آلمانی­ها مورد این پرسش قرار نمی­گیریم. این را نه ما، بلکه آمریکایی­ها باید از خود شان بپرسند.


[از آرشیو ۴دیواری قدیمی/ اردیبهشت۸۵]

هیچ نظری موجود نیست:

پست کردن نظر